Taniec Indyjski

Korzenie indyjskiej muzyki, teatru i tańca tkwią w Traktacie o Teatrze - Natjaśastrzez III wieku naszej ery. Autorstwo przypisuje się wieszczowi Bharacie. Według mitu tłumaczącego powstanie Natjaśastry bogowie zgłosili się na najpotężniejszego spośród siebie - do boga Brahmy - z prośbą, żeby stworzył dla nich jakąś rozrywkę, coś, co było przyjemne dla oka i ucha. Bóg Brahma odpowiedział na ich prośby i z czterech Wed (czyli najstarszych tekstów indyjskich uznawanych za "objawienie" inspirowane przez bogów, które powstawały najpewniej między XII a IV w. p. n. e.) wziął cztery najważniejsze rzeczy: gest, słowo, śpiew i smak - i stworzył z nich piątą Wedę, czyli właśnie Natjawedę, Natjaśastrę.

Bharatanatyam - klasyczny taniec indyjski ze stanu Tamilnadu
Historycznie taniec bharatanatyam jest związany ze świątynią. Początkowo znany był pod nazwą sadiri zajmowały się nim specjalnie poświęcone mu i przypisane danej świątyni tancerki - dewadasi. Za panowania na południu Indii dynastii Ćolów (IX - XII w.) cieszyły się one powszechnym szacunkiem. Taniec przez nie wykonywany zyskał również popularność na dworze królewskim (tancerki przebywające w pałacu znane były jakoradźadasi). Jeszcze na przełomie XIX i XX wieku taniec był prawie wyłącznie domenądewadasi. Jednak w pewnym momencie nastąpił upadek ich pozycji i rozpoczęła się publiczna kampania na rzecz zakazania ich działalności. Apogeum tej "krucjaty" przypada na panowanie brytyjskie w Indiach (1858 - 1947 r.).
Szczęśliwie jednak znalazły się osoby, które podjęły wysiłek ponownego zainteresowania ludzi tańcem sadiri przywrócenia mu dawnej świetności. W 1930 r. zainteresowany tańcem prawnik z Tamilnadu, Krishna Iyer, żeby uniknąć złych skojarzeń, ukuł dla tańca sadirnową nazwę - "bharatanatyam". Istnieje kilka wersji ją tłumaczących. Jedna z nich wywodzi ją od imienia legendarnego wieszcza Bharaty (autora Natjaśastry), inna od nazwy Indii (Bharata). Inna tłumaczy, że jest to akronim utworzony z trzech terminów określających trzy podstawowe składniki tego tańca: "bha" od bhawa (nastrój, emocja), "ra" od raga (melodia) i "ta" od tala (rytm). "Natya" znaczy "taniec".
Nazwę "bharatanatyam" spopularyzowała Rukimini Devi (1904-1986) - niezmiernie ważna postać w historii bharatanatyam. Jest ona autorką wielu zmian i innowacji w tym tańcu, a w 1936 r. założyła w Madrasie własną szkołę pod nazwą Kalakszetra (jest to obecnie również nazwa stylu bharatanatyam, który został ukuty właśnie tam). W Kalakszetrze zaczęto również zwracać uwagę na nauczanie teorii tańca, przekazywano uczniom wiedzę zawartą w wybranych fragmentach Natjaśastryi Abhinajadarpany.
W XX wieku taniec bharatanatyam zaczął być traktowany jako wyrafinowana i skomplikowana forma tańca artystycznego. Dziś jest popularny i tańczony na całym świecie, niezmiennie zachwyca swą oryginalnością i temperamentem.